Verkoopexpositie van de Surinaamse Maanden Fotopreki/Stadsgezichten Paramaribo
De expositie van de Surinaamse Maanden, die dagelijks gratis te bezoeken is in de Amstelkerk, is een groepstentoonstelling met kunstenaars van Surinaamse afkomst die veelal in Amsterdam wonen, én Amsterdamse kunstenaars met een sterke band en liefde voor Suriname.
Tijdens de zevende editie van de Surinaamse Maanden staat Paramaribo, de hoofdstad van Suriname, centraal. Er worden (historische) stadsgezichten getoond. Daarnaast is in deze groepstentoonstelling werk te zien dat koloniale, architectonische en persoonlijke thema’s belicht, die verbonden zijn met deze bijzondere stad, die nog steeds rijk is aan zoveel houten gebouwen.
Curator is Myra Winter met medecurator Nellie Bakboord.
De volgende kunstenaars doen dit jaar mee:
Dinie Besems Isan Corinde
Alfredo Doornkamp Frank Creton
Iris Kensmil Chael Kruip
Delano Mac Andrew René Tosari
Sunil Puljhun Wim Verboven
Michael Wong Loi Sing Hedy Tjin
-Met ook stadsgezichten uit de kunstcollectie van Marius Sterrenburg
George Ramjiawansingh (Paramaribo, 1954 – aldaar, 2025)
Ramjiawansingh was een Surinaams kunstschilder en beeldhouwer van Hindoestaanse afkomst. Hij volgde tekenlessen bij Nola Hatterman.
Hij schilderde in warme tinten vooral alledaagse taferelen. Zijn impressionistische olieverfschilderijen tonen woningen, werk in de landbouw en religieuze activiteiten. Vaak zijn volwassenen of kinderen met een Hindoestaanse achtergrond te zien, bezig met hun gewone dagelijkse routines.
-In ’t Winkeltje zijn ook speciale hangers verkrijgbaar, gemaakt van plattegronden van Paramaribo door Cary Speksnijder.
-En ook deze editie weer met medewerking van Stichting Vrienden van Nola / De Zeefdrukfabriek.
Meer over de deelnemende kunstenaars
Dinie Besems (Oosterhout, 1966)
Dinie verbleef in februari 2026 vier weken in Paramaribo voor een zelf geïnitieerde artist-in-residence. Zonder plan arriveerde zij in de stad, benieuwd naar wat zich zou aandienen. Ze nam niets mee: geen materialen, geen schetsen, geen vooropgezet idee. Wat de stad en het land haar boden, werd het vertrekpunt; wat voorhanden was, werd haar materiaal.
Het resulteerde in een stadsherbarium: een verzameling van wat groeit, woekert en overleeft tussen beton en verval. Natuurlijke materialen vonden hun weg naar maskers, patronen en twee portretten. Alles ontstond ter plekke. De stad zelf werd tegelijk atelier, leverancier en onderwerp.
In haar beeldmagazine OIAAIO, dat in maart 2026 verscheen, doet ze verslag van haar ‘Mi Switi Sranan’-tijd in Suriname.
Isan Corinde (Brokopondo, 1990)
Isan groeide op in Bronsweg, in het dorp Makambi, waar hij thuis geen wc had; als iemand moest, gebeurde dat in het bos. De enige plek met een toilet was de school.
Toen hij naar Paramaribo kwam, ontdekte hij dat bijna alle huizen daar een eigen toilet hadden. Hij wist niet hoe hij dat moest gebruiken, totdat hij per ongeluk een deur opendeed en zijn tante zag. Zo ontdekte hij dat zij op de toiletpot zat en volgde hij haar voorbeeld.
Dit is een van de vele jeugdherinneringen die hij op het doek heeft vastgelegd.
Frank L. Creton (Nickerie, 1943)
Frank legt met grote gedrevenheid zijn herinneringen aan het Suriname dat hij kende vast. Coronie, het district waar hij opgroeide, de palmbomen en de marktkramen met groenten en fruit. Maar ook het straatleven in Paramaribo, met oog voor kerkgangers en een rouwstoet die door de straten trekt.
Zijn werk vormt een liefdevolle ode aan Suriname en een nostalgische herinnering die hij aan de volgende generaties nalaat.
Alfredo Doornkamp (Paramaribo, 1980)
Alfredo woonde enige jaren op Aruba, waar zijn tekentalent werd ontdekt en hij werd aangemoedigd om te gaan schilderen. Naast een grote voorkeur voor portretten verbeeldt hij in zijn werk op verhalende wijze en met grote precisie de koloniale geschiedenis van Suriname.
Speciaal voor deze editie van de Surinaamse Maanden maakte hij een serie historische stadsgezichten van Paramaribo.
Iris Kensmil (Amsterdam, 1970)
Iris maakte in 2015 de grafische zeefdrukserie Wooden City, een verwijzing naar Paramaribo, dat bekendstaat om zijn vele houten architectuur. Hierin combineert zij het zichtbaar maken en vastleggen van de koloniale geschiedenis met persoonlijke herinneringen aan de stad.
Deze architectuurserie, in kleine oplage, is bijzonder binnen het oeuvre van Iris Kensmil, die bekend werd met haar portretten van historische figuren.
Chael Kruip (Bergeijk, 1981)
Chael verbleef in 2024/2025 zeven maanden in Suriname. Tijdens deze periode legde hij niet alleen de diverse landschappen vast, maar verbeeldde hij ook op poëtische en intieme wijze zijn indrukken van Paramaribo.
In zijn aquarellen krijgt de omgeving een theatrale kwaliteit, waarin sfeer en beleving centraal staan.
Delano Mac Andrew (Suriname, 1962)
Delano visualiseert in zowel zijn twee- als driedimensionale werk sociaal-historische thema’s, die hij verweeft met koloniale en persoonlijke geschiedenissen van de gelaagde Surinaamse samenleving.
Ter gelegenheid van het 750-jarig bestaan van Amsterdam maakte hij in 2025 een serie aan de hand van plattegronden van forten in Nieuw Amsterdam (VS), Guyana, Brazilië en Suriname.
Sunil Puljhun (Paramaribo, 1978)
Sunil onderzoekt in zijn tweeluik Tears of a Nation de spanning tussen macht en spiritualiteit in de Surinaamse samenleving, verbeeld door de Toren van Financiën en de kathedraal. Beide torens domineren de skyline, maar hun toekomst is onzeker.
De monochrome, druipende verf is voor hem de letterlijke manifestatie van de ‘tranen van Suriname’. Het druipen is niet alleen een esthetische keuze; het symboliseert het wegvloeien van aandacht, respect en middelen voor Surinaamse monumenten. Het beeld verbeeldt een sluipend proces van culturele erosie en vormt een persoonlijke reflectie op de vraag: wat laten we achter voor de volgende generatie?
René Tosari (Meerzorg, 1948)
René beweegt zich al decennialang tussen Suriname en Nederland. Binnen zijn werk speelt zijn visie “Diversity is Power” een belangrijke rol, waarmee hij de rijkdom aan diverse culturele invloeden in Suriname wil visualiseren.
Hij geniet grote bekendheid door zijn grafische werk, dat vaak een geëngageerd, politiek en sociaal gedreven karakter heeft. Daarnaast staat hij bekend om zijn herkenbare stijl en techniek, waarbij hij een combinatie van olie- en acrylverf gebruikt om een bijzondere textuur te creëren.
Wim Verboven (Utrecht, 1944)
Wim richt zich als fotograaf al jarenlang op het architectonisch erfgoed van Suriname. In zijn foto’s legt hij de traditionele houten erfwoningen en de veranderende stad Paramaribo vast.
Hij is de auteur van Zinkplaten en planken – Het verdwijnen van de houten volkswoning in Paramaribo, dat in 2017 bij LM Publishers verscheen.
Michael Wong Loi Sing, Paramaribo, 1968)
Michael verwerkt in zijn gelaagde en vaak experimentele werk op speelse en associatieve wijze elementen uit flora en fauna, menselijke figuren en de karakteristieke houten erfwoningen die de historische binnenstad van Paramaribo kenmerken.
