Home / Culturele activiteiten / Scheurkalender

dinsdag27januari

Een mooi, klein verhaaltje van Marc van Beurden over de Vondelkerk.

Tekening gevel Vondelkerk, Vondelstraat 120 — Vondelkerk Vondelstraat 120 Amsterdam

U kunt nu ook doneren én een herinnering achterlaten

Ons nieuwe crowdfundplatform is live! U kunt hier niet alleen doneren, maar ook uw persoonlijke motivatie of een mooie herinnering aan de Vondelkerk delen. Lees hier meer

Ik merk dat ik er stiller van word dan ik had verwacht. Van de foto’s, de video’s, de verhalen in de kranten. De Vondelkerk, beschadigd in de nacht waarin we elkaar luidruchtig een nieuw jaar toeschreeuwen. Alsof de stad zelf even vergat wat ze moest beschermen. Deze kerk is voor mij geen religieuze plek. Ze is een archief. Op zondag, in de jaren zestig, liepen we erheen met oma “Overtoom”, broertje aan een hand, ik aan de andere, schoenen gepoetst, handen en hoofden geboend. Later verdween de kerk uit mijn blikveld, zoals dat gaat wanneer je leven zich elders afspeelt. Sinds meer dan 35 jaar fiets ik er weer langs. Soms meerdere keren per dag. Naar de crèche, naar de lagere school van mijn kinderen, naar werk. In de vroege ochtend door Oud-West, om dit ijkpunt van de buurt heen, met kinderen achterop of alleen. De Vondelkerk staat daar altijd, precies op die plek waar je automatisch afbuigt het Vondelpark in. Niet dwingend, maar onontkoombaar. Er zijn feesten geweest in die kerk, momenten waarop geluk weer niet op kon. En er waren bijeenkomsten waarin de woorden schaars waren en de stoelen te hard. Het leven liet zich daar niet verklaren, maar wel verdragen. Misschien is dat wat zulke gebouwen doen: ze zijn er gewoon, zonder iets terug te eisen. Nu is ze geraakt. Waarschijnlijk door een vuurpijl, een restproduct van die ene nacht waarin we massaal besluiten dat risico hoort bij traditie. Alsof kwetsbaarheid iets is wat je collectief kunt negeren zolang het maar knalt en vonkt. Het maakt me niet alleen verdrietig, het maakt me ook boos. Niet schreeuwend boos, maar dat stille soort, dat ontstaat wanneer schade zo volkomen zinloos blijkt. Ironisch dat dit vuurwerk misschien de laatste keer was. Alsof afscheid nemen van een traditie alleen kan door iets te verwoesten. Ik fiets erlangs en mis haar vanzelfsprekendheid. Tegelijk stel ik me voor hoe ze herbouwd wordt. Niet identiek, niet ongeschonden, maar opnieuw. Uiteraard met sporen, zichtbaar of niet. Niet persé minder mooi. Zoals dat gaat met gebouwen die onderdeel zijn geworden van levens. Zoals dat gaat met steden. Zoals dat gaat met mensen. En ik hoop dat we, als ze er straks weer staat, heel even afremmen. Al is het maar om te beseffen wat er verloren ging en wat we kennelijk te makkelijk op het spel zetten.

Stadsherstel is in 1956 opgericht en heeft in 70 jaar meer dan 750 monumenten gered. Deze panden, hun huurders en de activiteiten die er plaatsvinden, vormen het middelpunt van onze jubileumactiviteiten. Vaak kunt u hier gratis van genieten, bijvoorbeeld tijdens het wekelijks binnenkijken bij een monument. Onderstaande agenda wordt dagelijks aangevuld.